Select your Top Menu from wp menus

ΠΡΩΤ. ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ – Επιμνημόσυνος Λόγος (Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Ν. Ιωνίας 6-4-2008)

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ      ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ

(1939-2008)      

          Τοῦ πρωτ. Χαριλάου  Παπαγεωργίου

 

« …Πάτερ, οὕς   δέδωκάς  μοι, θέλω  ἵνα  ὅπου  εἰμί  ἐγώ  κἀκεῖνοι  ὦσι  μετ’ ἐμοῦ , ἵνα  θεωρῶσιν  τήν δόξαν  την  ἐμήν , ἥν  δέδωκάς  μοι, ὅτι  ἠγάπησάς  με  πρό  καταβολῆς  κόσμου…»

 

Τά  λόγια  αὐτά  τοῦ  Κυρίου  μας,

 

Σεβασμιώτατε Πατέρα  και  Δέσποτα

Σεβαστοί  συλλειτουργοί  πατέρες  και  ἀδελφοί

ἐντιμότατοι ἄρχοντες  και  ἐνδοξότατοι  ἀξιωματικοί

εὐλαβέστατε  λαέ  τοῦ  Κυρίου

 

τά  λόγια  αύτά  τῆς  ἀρχιερατικῆς  προσευχῆς  τοῦ  Κυρίου  μας, λόγια πού δονοῦσαν  την  ὕπαρξη  και  τη  φωνή  τοῦ  ἀλησμόνητου  και  πολύκλαυστου  πνευματικοῦ  μας  πατέρα ,ἀλησμόνητου  ἀρχιεπισκόπου  Χριστοδούλου,ἐκφράζουν  ἀπόλυτα  τη  ζωή , την παρουσία  καί  τήν εὐεργετική  διακονία  του. Κάθε Μ. Πέμπτη  πού  με  συγκίνηση  κι  ἐνθουσιασμό  διάβαζε  το  Εὐαγγέλιο  τῆς  Διαθήκης στεκόταν  με  περίσκεψη  στη  φράση  αὐτή πού  περικλείει  το  μεγαλεῖο  μιᾶς  ψυχῆς  ἡ  ὁποία ἤξερε  μόνο το  να  μοιράζεται τά  πάντα  στο  πέρασμά  της  ἀπ’ αὐτό  τον  κόσμο. Στις  λίγες  αὐτές  λέξεις  ἀποτυπώνεται  το  μεγαλεῖο  τοῦ  μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου  μας ὁ  ὁποῖος πρίν πενήντα ἡμέρες  «…ἐπορεύθη ἐτοιμάσαι  τόπον  ἡμῖν  ἵνα  ὅπου  αὐτός  ᾗ και  ἡμεῖς σύν  αὐτῷ ὦμεν…» Ἄπειροι και  πληθωρικοί  εἶναι  οἱ  λόγοι  πού  ἀκούστηκαν  για  ἐκεῖνον  στο  διάστημα  πού  μεσολάβησε  ἀπό  τη  μέρα  τῆς  εἰς  Κύριον  ἐκδημίας  του  ὡς  σήμερα. Ἀσφαλῶς  «τοῦ  κύκλου  τά  γυρίσματα  πού  ἀνεβοκατεβαίνου…»  θα  ξαναφέρνουν συχνά, δοξαστικά  και  νοσταλγικά  τη  γλυκειά  μορφή  του  στις  θύμησές  μας. Γιατί  ὁ  Χριστόδουλός  μας  ἦταν  ὁ  ἄνθρωπος  τοῦ  Θεοῦ πού  ἀποστράφηκε  τη  μοναξιά  κι  ἔνοιωσε  τη  χαρά  τῆς  κοινωνίας  μοιράζοντας  ἁπλόχερα  τη  χαρά  και  τη  δόξα  πού  δικαιωματικά  τοῦ  ἀνῆκαν. Με  τοῦτο  το  χάρισμα  τῆς  κοινωνίας  πέτυχε  το  ἀκατόρθωτο  μά  τόσο  ποθητό   στίς  μέρες  μας : νά  γίνει  ὁ  ἄνθρωπος τοῦ  σπιτιοῦ  μας  , ὁ  δικός  μας  ἄνθρωπος  πού  ἀφουγκράστηκε  τους  πόθους  και  τους  καημούς  μας ,πού  δέν  ξεπούλησε φτηνά την  ἀνθρωπιά  του  γιά  τά  ὕψη  τῶν  ἀξιωμάτων  και  τῶν  τιμῶν  ἀλλά  ἐπένδυσε  στό  πιό  πολύτιμο  θησαυροφυλάκιο : τη  μνήμη  τοῦ  Θεοῦ  και  τις  καρδιές  τῶν  ἀνθρώπων.

 

Το  διάβα  του  ἀπό  τη  ζωή  και  την ἱστορία  τοῦ  τόπου  μας  ἦταν  εὐεργετικό, παρήγορο , ἐλπιδοφόρο , ἐνθουσιαστικό , ἀφυπνιστικό, ἐνθαρρυντικό , μ’ ἕνα  λόγο  , εὐλογημένο. Ἐμεῖς  εὐμοιρήσαμε  πρῶτοι  ἀπ  ὅλους  τούς  συνέλληνες   νά  χαροῦμε  ἐδῶ  , στή Δημητριάδα, στή   Μαγνησία, στή Νέα  Ἰωνία ,  τήν  πληθωρικότητα  τῶν  χαρισμάτων  του , τη  γλυκύτητα  τῶν  τρόπων  του,  την  ἀφοπλιστική  εὐπροσηγορία  του, τη  συγκλονιστική  εὐσυγκινισία  του , το  πηγαῖο  χαμόγελό του. Ὅταν  ἀργότερα,  τον  παρακολουθούσαμε   ἀπ’ τις  ὀθόνες  τῶν  τηλεοράσεων να  ξεδιπλώνει  την  πολύπτυχη  προσωπικότητά  του  σ’ ἕνα  ὁλόκληρο  λαό  πέρα  ἀκόμη  κι  ἀπό  τά  σύνορα  τῆς  ἑλλαδικῆς  πατρίδας  , καμα-ρώναμε  πού  ἐμεῖς  τον  χαρήκαμε  πρῶτοι  καί  τόν  ἀποδώσαμε  στην  τιμή και  τη  δόξα  τῶν  πανελλήνων.

 

Κρατήσαμε  ὅμως  και  κρατοῦμε  μέσα  μας  και  για  παντοτεινά  τις  ἀναμνήσεις  πού  μᾶς  ἀνήκουν ἀλλά  και  μᾶς  πληγώνουν  καθώς  εἴμαστε  πλέον  ἀναγκασμένοι  να  ζοῦμε  μόνο μ’αὐτές…Τούτη  την  ὥρα  φέρνουμε  στο  νοῦ  μας  κάποια  αὐγουστιάτικα  βραδυνά  τοῦ  1974  ὅταν  ὁ  νεαρός  και  φέρελπις  Μητροπολίτης δρασκέλισε  το «φαρδύ» για  να  ἀνηφορίσει  στην  πονεμένη  προσφυγούπολη  τῆς  Νέας  Ἰωνίας , να  τελέσει  την  παράκληση  στην  Παναγία  και  να  πραγματοποιήσει  σε  δύσκολες στιγμές το πρῶτο χαρμολυπητερό  πανηγύρι  τῆς  Εὐαγγελίστριας. Ἡ  λιγυρά φωνή  του  προξενοῦσε  ρίγη  ψυχικῆς  ἀνάτα-σης  και  ὁ λόγος  του  βροντερός  κι ἐνθαρρυντικός  , ἐνῶ  την  ἴδια  στιγμή  οἱ  Τοῦρκοι  προήλαυναν  στη  ματοβαμμένη Κύπρο. Οἱ  πονεμέ-νοι  πρόσφυγες  τῆς  Ἰωνίας  πρωτοστάτησαν  στις  ἀνθρωπιστικές  ἀποστολές  πού  ὀργανώθηκαν  με  τη  φροντίδα  τοῦ  φλογεροῦ  ποιμενάρχη, γιατί  γνώριζαν  καλά  τον καημό  τῆς  προσφυγιᾶς …

 

Ὅταν  πρωτόρθε  στη  Ν. Ἰωνία ὁ Χριστόδουλος βρῆκε  μια  ἐκκλησιά –ψυχή  και  σύμβολο τῆς  πόλης  : την  Εὐαγγελίστρια. Βιάστηκε  να  ἀποπερατώσει  σε  συνεργασία  με  τους φιλόπονους  ἱερεῖς  του την Ἁγία  Βαρβάρα και  τους  Ἁγίους  Πέτρο  και  Παῦλο,να  ἀνοικοδομήσει  τον  Ἅγιο  Σπυρίδωνα  και  τον Ἅγιο  Νεκτάριο , τον Ἅγιο Ἀνδρέα προτρέποντας  το  λαό να  ἀνυψώνει  περίλαμπρα  θυσιαστήρια και  περικαλλῆ  πνευματικά κέντρα. Ἀγαποῦσε  τη  λατρεία  με  πάθος  και  ἤθελε  να  τελεῖται  σε  κατανυκτικούς  και  μεγαλόπρεπους  ναούς ὁλοστόλιστους  με  την ἀρετή τοῦ  κλήρου  και  τήν  εὐσέβεια  τοῦ  λαοῦ.

 

Το  μεράκι  του  για  τη  Εὐαγγελίστρια  δεν  το  ‘κρυψε  ποτέ  γιατί  πάντοτε  την  ἐμπιστεύτηκε  σε  χέρια  ἄξιων  και  ἱκανῶν  ποιμένων  πού ἦταν  πρόθυμοι  και  ἐπαρκεῖς  στο  να  ὑλοποιοῦν  τά  ὁράματά  του. Γρήγορα  τοποθέτησε  ἐδῶ τον πρῶτο  ἀρχιερατικό  του  ἐπίτροπο  τον  ἀλησμόνητο Ἀρχιμανδρίτη  Κύριλλο Ρήγα , ἄνθρωπο φιλόκαλο,ἱκανό, ἐργατικό. Μαζί  του καθιερωσε  τά  δυό  λαμπρά πανηγύρια  τοῦ  Εὐαγγελισμοῦ  και  τοῦ  Δεκαπενταύγουστου, τη  μικρή  πανήγυρη  τῆς δεύτερης  μέρας  τῶν  Χριστουγέννων με  λιτανεῖες και  ἀθρόα  συμμετοχή  πιστῶν.Μετά  τά  ἀλλεπάλληλα  προσκυνήματα  στα  Ἱεροσόλυμα  κατέστησε  το  ναό  αὐτό  κέντρο τοῦ ἱεροσολυμιτικοῦ  λατρευτικοῦ  τυπικοῦ ἐφαρμόζοντας ὅσα  ἔβλεπε  στην Ἁγία  Γῆ. Με  συνοδοιπόρο  του  πάντοτε  τον ἀείμνηστο π.Κύριλλο καθιέρωσε  τη  λιτανεία  τῆς  Κυριακῆς  τῶν Βαῒων και  τόν  Ἱερό  Νιπτῆρα  τῆς  Μ. Τετάρτης κατά  τά  πρότυπα  τοῦ  Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.Χαιρόταν  αὐτές  τις  τελετές και  συναγωνιζόταν  στη μουσική  πανδαισία  τῶν ἱερῶν  ἀκολουθιῶν  τους  γλυκύφθογγους ἱεροψάλτες  το Μιχάλη Μελέτη, το Γιῶργο Χατζημάρκου, το Ζάχο  Νικολέρη, το  Λευτέρη Ζήτη  και  τόσους  ἄλλους.

 

Καυχιόταν  γιατί  το  ὄνειρό  του  να  ἀποκτήσει  κάθε  ἐνορία  τῆς  πόλης  ἕνα  ἐνοριακό  συσσίτιο, το  πραγματοποίησε  πρώτη  ἡ  Εὐαγγελίστρια χάρη  στην  προθυμία  τοῦ π. Κυρίλλου Ρήγα  και  τοῦ  ἀκούραστου  τότε  και  τώρα παπα – Κώστα Αὐγέρη.Ἤξερε  ὁ  Χριστόδουλος  πώς  ἡ  πηγαία  εὐλάβεια  τοῦ  πρόσφυγα  θα  ἀγκάλιαζε  τά  ὁράματά  του και  ὁ  πονεμένος  μικρασιάτης  θα  μοιραζόταν  το  ψωμί  του  πιο  εὔκολα  ἀπ΄ τον  ὁποιοδήποτε  με τον  κάθε  ἐμπερίστατο  ἀδελφό. Σύντομα  ἡ  Εὐαγγελίστρια και  γενικότερα οἱ ἐνορίες τῆς  Νέας  Ἰωνίας  ἔγιναν  πόλοι  ἕλξης  και  πρότυπα ποιμαντικῆς  δράσης  για  κάθε  ἐπισκέπτη και  φιλοξενούμενο.

 

Ζυμώθηκε  με  το  λαό  τῆς  προσφυγιᾶς και  ὡς  την  τελευταία  πνοή του  καυχιόταν  και  για  τη  δική  του  προσφυγική  καταγωγή. Συνεργάστηκε  ἀγαπητικά  και  εἰλικρινά  με  τους  δημάρχουςτῆς  πόλης  ἀείμνηστους  Γιῶργο  Μπαλλῆ  και  Ἀνδρέα  Βαλαχῆ και  ἄλλους , ὑπογραμμίζοντας  την  πηγαία  εὐσέβεια  τοῦ  νεοϊωνιώτικου  λαοῦ πού  δεν  ἐρχόταν  σε  ἀντίθεση  με  τις  πολιτικές  του  προτιμήσεις  και  τοποθετήσεις. Μάλιστα  τοῦτο  το  ἔλεγε  πάντοτε  και σ’ὅλους  τους  τόνους, ἰδιαίτερα μάλιστα  ὅταν ὁρισμένοι  μικρόψυχοι  προσπαθοῦσαν  να  τον  χρωματίσουν  πολιτικά. Ἔτσι  κέρδισε  τις  καρδιές  τῶν   ἀνθρώπων πού  τοῦ  ἄνοιξαν  ὁλόθυμα  τις  πόρτες  τῶν  σπιτιῶν  τους  για  να  τους  ἐπισκέπτεται  τακτικά  και  να  ἀναπολοῦν μαζί  τη  Σμύρνη  και  τη  Μικρασία. Ποιος  μπορεῖ  να  ξεχάσει  την παλλόμενη  φωνή  τῆς  μακαριστῆς  σμυρναίας  δέσποινας  Θάλειας  Μελισσάκη  ,να  τοῦ  ἀπαγγέλει  ποιήματα  για  την  ἀλησμόνητη  πατρίδα ἀλλά  και  να  ὑμνεῖ  τά  χαρίσματα  τοῦ εὐσυγκίνητου  Δεσπότη! Ποιος  μπορεῖ  να  λησμονήσει  τίς  ἀτελείωτα  δεῖπνα  στην  τραπεζαρία  τοῦ  σπιτιοῦ  Γαλήνης  ὅταν  ἀκούγαμε  το Δεσπότη  να  τραγουδᾶ  τον  πόνο  τῆς  ρωμηοσύνης  με  τά  ἀξεπέραστα  μικρασιάτικα  τραγούδια , τά  ὁποῖα  για  πρώτη  ἴσως  φορά  ἐμεῖς  οἱ  μικροί  ἀκούγαμε μ’ ἕναν  ἐνθουσιασμό  πού  σημάδεψε  τη  ζωή  μας!

 

Προκαλοῦσε την  ἱστορία  και  διαμόρφωνε  ἱστορικά  γεγονότα  ὁ μακαριστός  μας  ποιμενάρχης. Ἡ  Νέα  Ἰωνία χάραξε , χάρη στις  ἐνέργειες  και  το  κῦρος  του, λαμπρές  σελίδες  δόξης  ὅταν  ὑποδέχθηκε τον Οἰκουμενικό  Πατριάρχη  τοῦ  Γένους  μας τον ταπεινό και  ἐξαγιασμένο  Δημήτριο και  τη  συνοδεία  του  στις  28  Σεπτεμβρίου 1990.Ἦταν  ἡ  συγκλονιστικότερη  στιγμή  στην  ἱστορία  τῆς  προσφυγούπολης  ,ὅταν  ὁ  Πατριάρχης  τῶν καημῶν τῶν  δακρύων τῶν πόθων  ἀλλά  και  τῶν ἐλπίδων τῆς  Ρωμηοσύνης ἐπισκέφτηκε  τά  τέκνα  του  πού  ξεριζώθηκαν  ἀπό  τη  γῆ  τῶν  πατέρων  τους  μά  μεγαλούργησαν  στη  γῆ  πού  τους  ὑποδέχθηκε. Εὐλόγησε  ὁ  ταπεινός  Πατριάρχης  τον  λαό με  τά σκαμμένα  ἀπό  τον  πόνο  και  τά  δάκρυα  τῆς  προσφυγιᾶς  πρόσωπα,  κι  ἀναθάρρησε στα  σπινθηροβόλα  βλέμματα  ἡ  ἐλπίδα.

 

Ψυχή και  καρδιά  τῆς  ὑποδοχῆς  και  τῆς  παρουσία  τοῦ  Πατριάρχου , ὁ  πολυαγαπητός  μας  παπα-Θωμᾶς  Συνοδινός ὁ  συνεχιστής  και προωθητής  τοῦ  ἔργου  τῶν  προκατόχων  του. Χάρη  στις  ἐνέργειές  του  ἡ  Εὐαγγελίστρια  ὑποδέχεται  ἱερά  σεβάσματα  και  κειμήλια  ὅπως  το  χέρι  τῆς  Ἁγίας  Αἰκατερίνης, την καρα  τοῦ  Ἀποστόλου  Θωμᾶ,  το  Τίμιο Ξύλο  κα.ἄ.  καθιστώντας  το  ναό  τοῦτο  προσκυνηματικό  Κέντρο  και  πηγή  ἁγιασμοῦ  και  χάρης. Χάρη  στον  ἀεικίνητο  ἀρχιερατικό  ἐπίτροπό  του και  προϊστάμενο  τοῦ  ναοῦ, ὁ  Χριστόδουλος  ἀπολαμβάνει  το  πρῶτο  ἐκκλησιαστικό  μουσεῖο τῆς  Μητροπόλεώς  του , προικισμένο με  εἰκόνες  ἱερά  σκεύη  και  ἐνθύμια  τῆς  ἀλησμόνητης  Μικρασίας.Χάρη  στη  φιλόκαλη  ἀγάπη  τοῦ  παπα Θωμᾶ δίνεται  ἡ  ἔμπνευση  και  το  μεράκι  για  σύσταση  συλλόγων ὅπως  οἱ «Ἴωνες». «οἱ Ἐγγλεζονησιῶτες» και  ἄλλοι πού  με  συμπαραστάτη  τον  πρόσφυγα  ἐπίσκοπό  τους διασώζουν  με  πολιτιστικές  κι  ἐπιστημονικές  ἐκδηλώσεις , κειμηλιαρχεῖα καί  βιβλιοθῆκες  την  πολιτισμική  τους ταυτότητα.

 

Ὅλο  ὅμως  αὐτό  το  ἄνοιγμα  στην  προσφυγιά  δεν  θα  μποροῦσε  να  ἔχει  μόνιμο  ἀντίκρυσμα και ἀπήχηση  καρδιακή  ἄν  ἔλειπε ὁ  ἐξαγιασμός  τῆς  μικρασιατικῆς ἐξόδου. Κι  αὐτός  για  τους  κατοίκους  τῆς  Νέας  Ἰωνίας  ἦλθε  με  την  ἁγιοποίηση  τοῦ τελευταίου  μαρτυρικοῦ  ἐπισκόπου  τῆς  Σμύρνης  Ἁγίου  Χρυσοστόμου  τοῦ  Καλαφάτη και  των  συν  αὐτῷ νεομαρτύρων  τῆς  Μικρασιατικῆς  Καταστροφῆς, ἐπωνύμων και  ἀνωνύμων. Ἱερῶν ἀνδρῶν τῆς  Ἐκκλησίας  και  τῆς  πατρίδος ,οἱ  ὁποῖοι  ἐνῶ  ἔδρεψαν  τις  δάφνες και  τους  διθυράμβους  ὅλων, στεροῦνταν γιά  ἑβδομήντα  σχεδόν  χρόνια  το  αὐτονόητο : Την  ἐπίσημη  ἁγιοκατάταξή  τους. Και  ὁ  Μητροπολίτης  Χριστόδουλος  ἦλθε  να  ἐξοφλήσει  αὐτό  το  ἀειδίνητον  χρέος, προτείνοντας  προς  την  Ἱερά  Σύνοδο  την  καθιέρωση τιμητικῆς  μνήμης ἀλλά  προλαβαίνοντας  ὁ  ἴδιος  να  ὀργανώσει  την  πρώτη  πανήγυρη  τῶν  νεομαρτύρων  το  Σεπτέμβριο  τοῦ  1992, να  λιτανεύσει  την  νεότευκτη  εἰκόνα  τους  και  να  ψάλλει  με  συγκίνηση  και  ἱερό  παλμό  τους  ὕμνους  τῆς  ἑορτῆς  τους. Κι  ἀπό  τότε κάθε  χρόνο  μ’ ἕνα  ἅγιο  πεῖσμα  και  με  πόθο  ἱερό  ἀψηφοῦσε  τους  ἁγιομάχους , λάμπρυνε  με  τη  χοροστασία  του  τις  ἱερές  ἀκολουθίες και  ζητοῦσε  ἀπ΄ ὅλους  μας  να  ἐξακολουθοῦμε  την  τιμή  τῶν  μαρτύρων  κι  ὅταν  ἐκεῖνος  δεν  θα  ἦταν  πλέον  κοντά  μας.Ὅταν  πρίν  τέσσερα  χρόνια  ἐκδόθηκε  ὁ  παρακλητικός  κανόνας  στον  Ἅγιο  Χρυσόστομο  Σμύρνης  και  τους  συν  αὐτῷ  με  δαπάνη  τοῦ  ναοῦ  τῆς  Εὐαγγελίστριας τοῦ  ἐγχειρίσαμε  το  πρῶτο  ἀντίτυπο.Ἔλαμψε  ἀπό  χαρά , μᾶς  ἐπήνεσε  και  μᾶς  ἐνθάρρυνε και σ’ἄλλα  παρόμοια  βήματα…

 

« …Ἐπιλείψει  γάρ  με  διηγούμενον  ὁ  χρόνος…»  για  την  παρουσία  του  στην  εὐλογημένη  γῆ  μας. Σε  τούτη  τη  φτωχή  ἀναφορά  μας  στο  πέρασμά  του φέραμε  στο  ἐπίκεντρο  την  πόλη  και  το  λαό  πού  ἐξεχόντως ἀγάπησε. Θυμηθήκαμε  πώς  σ΄ αὐτό  το  ναό  πραγματο-ποίησε  την  τελευταία  σύναξη  τοῦ  ἱεροῦ  κλήρου  του  ἀποχαιρετώντας  πρίν  φύγει  για  τά  ἀρχιεπισκοπικά  του  καθήκοντα  τους  ἀνθρώπους  με  τους  ὁποίους  συνεργάστηκε σαν  πατέρας  και  ἀδελφός. Τον  προπέμψαμε  μ’ ὅλη  τη  θέρμη  τῆς  καρδιᾶς  μας  δίνοντάς  του  σαν  ἀκριβό  δῶρο  την  παντοτεινή  ἀγάπη  και  ἀφοσίωσή  μας  και  σαν  ὁρατή  προσφορά  ἕνα  ἐκλεκτό  συνεργάτη, ἐπίγονο και  γνήσιο τέκνο  τῆς  Νέας  Ἰωνίας, τον  ἐπί  μια  δεκαπενταετία  ἀρχιερατικό  ἐπίτροπό  μας  και  κατοπινό   ἀφοσιωμένο  πρωτοσύγκελλό  του  στην Ἀρχιεπισκοπή  τον  πολυαγαπημένο  μας  παπα – Θωμᾶ. Ἀσφαλῶς    κανείς  μας  δεν  πίστευε  τότε  πώς  μόλις  δέκα χρόνια  μετά θα  τελούσαμε  σήμερα  τό  μνημόσυνό  του και  θα ἀναξέαμε την  πληγή  τοῦ  σωματικοῦ  χωρισμοῦ , καταδικασμένοι  να  ζοῦμε  πλέον  με  τις  ἀναμνήσεις  μας. Ὁ  Θεός  -για  να  χρησιμοποιήσουμε  μια  ἔκφραση  ἑνός  συγχρόνου  ἁγίου θεολόγου  τοῦ π. Ἰουστίνου  Πόποβιτς – τον  καταδίκασε  με  μια  ἅγια   καταδίκη   ἀπό  νωρίς στη  ζωή  του. Νά  μένει ἀθάνατος στη  Βασιλεία  Του   και  παντοτεινά  ζωντανός  στη  θύμησή  μας.

 

Ἀείμνηστε, ἀλησμόνητε,ἀξέχαστε και  ἀξιομακάριστε  Πατέρα  μας !

 

-Μακάρια  τά  χρυσορρήμονα  χείλη  σου  πού  ἔψαλλαν  γλυκύφθογγα, κήρυξαν ἀφυπνιστικά, ἀνακούφισαν  παρηγορητικά  την ψυχή  τοῦ  ποιμνίου σου.

-Μακάρια  τά  τίμια  χέρια  σου  πού  ὑψωνόταν ἱκετευτικά  γιά΄ τό  λαό  σου, μεταδοτικά  τῆς  ἱερατικῆς  χάριτος  για  μᾶς  τά  παιδιά  σου, ἐνθαρρυντικά  και  προτρεπτικά  στις  συγγραφές  σου.

-Μακάρια  ἡ  πατρική  σου καρδιά  πού  φτερούγιζε  πάντοτε  σε  ὑψιβάμονες  ὁραματισμούς  για  τη δόξα και  την  ἑνότητα  τῆς  ἁγίας  μας  Ἐκκλησίας.

-Μακάριοι  εἴμαστε  ὅλοι  ἐμεῖς  πού  δεχθήκαμε  την  εὐεργετική  ἐπιρροή  τῆς παρουσίας  σου, την  ἀναγεννητική  πνοή  τῶν  χαρισμάτων  σου , τη  γλυκύτητα  τοῦ  ἤθους  σου.

-Μακάριοι  και  ταυτόχρονα  χρεῶστες, κι ὀφειλέτες  να  συνεχίσουμε    στο  δρόμο  πού  ἐσύ  μας  δίδαξες  σημαδεύοντας  ἀνεξίτηλα  τη  ζωή  μας, την  ψυχή  μας…

-Ἄς  εἶσαι  αἰώνια  χαραγμένος  στη  μνήμη  τοῦ  Θεοῦ  και  παντοτεινά  θρονιασμένος  στις  καρδιές  μας….

 

Ἐκφωνήθηκε στο  μνημόσυνο  για  τον  Μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο  πού  τελέστηκε  στον Ἱ.Ν. Εὐαγγελιστρίας  Ν. Ἰωνίας  την Κυριακή Δ΄Νηστειῶν  6 Ἀπριλίου 2008

Related posts